Een uitstekende zaak! René Bos is bij uitstek een man van de dialoog. Ik verheug mij op voorhand al op zijn waardevolle bijdragen binnen dit bestuur en dus binnen de Daltonwereld in Nederland.
Een onderwijsman beweegt zich in het spanningsveld tussen ondernemerschap, eigenaarschap en leiderschap.
Binnen het bedrijfsleven vond deze beweging al eerder plaats. In tegenstelling tot het onderwijs is dit een evolutie vanuit een strikt directieve aanpak: opdracht en controle. Duidelijke agenda's en heldere doelen om een heel bedrijf in beweging te zetten en op koers te houden.
Otto Scharmer vraagt zich in Theory U af hoe je op koers kunt blijven, kunt leven aan de hand van 'opdracht en controle' als de belangrijkste doelen, kwesties, mogelijkheden en kansen niet direct van te voren duidelijk zijn, maar in de loop van de tijd verschijnen, opduiken.
In antwoord hierop schoven bedrijven inderdaad op naar een meer procesgestuurde vorm van aansturing, 'Managing by walking around'. Men balanceerde tussen het stellen van doelen en sturing op vergroting van participatie van de werknemers door het gehele bedrijf.
Een derde fase dienst zich nu aan. Binnen een aantal bedrijven is men van managen opgeschoven naar leiderschap. De volgende stap is van leiderschap naar inspiratie. In de 21e eeuw leveren organisaties geweldige prestaties door voorwaarden te scheppen die hen in staat stellen de krachten van hun medewerkers los te maken. Niet door ze te managen, niet door ze te leiden, maar door elkaar te inspireren tot co-creatie.
Het interessante vind ik als diezelfde beweging binnen de school op klassenniveau plaatsvindt, binnen het Rotterdams openbaar onderwijs op bestuursniveau en binnen Rotterdam op deelgemeentelijk niveau en op wijkniveau. Ik moet dit terug zien op straat, op het schoolplein en weer terug in de klas.
We leven in een tijd waarin het goed is je uit te spreken waar je voor staat. Het wordt tijd dat het Openbaar onderwijs zich profileert ten op zichte van de andere denominaties. Het is dan ook nu dat ik besloten heb de naam van de school te veranderen.
Politiek gezien sloeg de herstructurering in als een bom. De Socialistische Partij was er o.a. zeer op tegen. Bewoners voelden zich opzij geschoven. Aan de andere kant was het gevoel dat dit de enige mogelijkheid was weer wat van de wijk te maken.
Rotterdam herdenkt dit jaar met een historische en een beeldenroute dat 300 jaar geleden de filosoof Pierre Bayle (1647-1706) in Rotterdam overleed. Onderdeel van de historische route vormt een bezoek aan de RK Begraafplaats St. Laurentius, Nieuwe Crooswijkseweg 123 te Rotterdam. Hier zal in 2008 een Bayle-monument komen, ontworpen door kunstenaar Paul Cox.
Bayle, van protestantse origine en een aantal jaren lid geweest van de rooms-katholieke kerk. Bayle wordt niet herdacht op de Algemene Begraafplaats, waar een steen zijn naam herdenkt, maar bij de katholieke begraafplaats. Hiermee wordt de idee van religieuze verdraagzaamheid versterkt. Bayle behoort samen met Baruch de Spinoza tot de grondleggers van de verlichting. Zijn ideeën over verdraagzaamheid zijn na 300 jaar nog steeds actueel.
Paul Cox combineert het Pierre Bayle Monument met de nieuwe ingang van de begraafplaats aan de Rusthoflaan met een pleintje tussen de nieuwe nog te bouwen woningen, en een teksthuis in de groene middenberm. Het monument komt dus vlak bij onze nieuwe school te liggen.
Paul en ik hebben het idee van de naamsverandering, de koppeling van een openbare basisschool aan een filosoof van de verlichting de wereld in gegooid. De wandelgangen doen het werk. Nog voor de start van het schooljaar 07/08 kregen wij uit die wandelgangengallerij terug dat de voorzitter van de deelgemeente zich wilde mengen in de naamgeving van onze school. Geweldig, klaarblijkelijk sloeg het idee in als een komeet.